Aan de andere kant van een afscheid
Van de week stond ik ineens aan de andere kant van mijn werk. Niet als degene die alles regelt, maar gewoon als collega. Als toeschouwer in de zaal, tussen de anderen. En dat voelde… onwennig. Alsof je even niet precies weet waar je je handen moet laten. Je kijkt, je luistert, je voelt. En je beseft dat je er dit keer niet bent om te dragen, maar om mee te dragen.
Een bloem zonder verpakking
We kregen de vraag om een onverpakte bloem mee te nemen. Geen folie of ander onnodig afval. Maar toen kwam het volgende: wat schrijf je dan op een kaartje?Je wilt iets zeggen wat klopt. Iets waar de familie echt wat aan heeft. Niet te groot, niet te leeg. Iets wat blijft hangen, zonder dat het zwaar hoeft te worden. Want zij was dat ook niet. Ze was vrolijk, opgewekt. Creatief en kleurrijk. Iemand die je niet snel vergeet, juist omdat ze altijd een bepaalde lichtheid met zich meebracht.
Een afscheid dat precies bij haar paste
En dat zag je terug in alles.
Alle bloemen die iedereen had meegenomen waren prachtig van kleur. Alsof iedereen onbewust precies aanvoelde wat bij haar paste. De muziek was zó passend gekozen. Geen standaard lijstje, maar echt haar. Mooie foto’s, veel selfies ook. Dat maakte het dichtbij. Alsof je haar even weer zag zoals ze was, zoals je haar kende op een normale dag.
Het moment waarop haar stem weer klonk
Bijna aan het einde hoorden we nog één keer haar stem. Dat moment kwam binnen. Echt. Alsof de ruimte even stilviel, niet omdat het moest, maar omdat iedereen het voelde.
En toen, met Sky Full of Stars, namen we afscheid. Met alle collega’s rondom de kist. Zij in het midden. Een prachtige vrouw.
De vraag die ineens bij jezelf opkomt
Bij thuiskomst gebeurde er iets raars: je denkt niet alleen aan haar, je denkt ineens ook aan jezelf.
Hoe zou ik het eigenlijk willen?
Het klinkt misschien gek, maar dit soort dagen maken dat je daar weer even bij stilstaat. Niet op een sombere manier, maar juist heel helder. Want als je nog leeft, kun je dingen vastleggen. Je kunt nu al een mapje maken met foto’s waarvan jij denkt: ja, dit ben ik. Dit wil ik laten zien. Momenten die kloppen. Mensen die belangrijk waren. Dingen waar je om moest lachen.
Muziek als herinnering
En muziek… muziek zegt soms meer dan woorden. Via Spotify kun je gewoon je eigen playlist maken. En het mooie is: je kunt ‘m altijd aanpassen. Als je ouder wordt, als je smaak verandert, als het leven weer een andere fase in gaat. Het is iets kleins, maar het geeft zoveel houvast. Voor jezelf, maar later ook voor de mensen om je heen.
Waarom dit soort dagen raken
We weten allemaal dat er een einde aan het leven zit. Alleen wanneer, dat is het grote onbekende.
En precies daarom raakte deze dag me. Omdat het me weer even liet voelen waar het echt om draait. Dat we moeten genieten. Dat we ons niet te druk moeten maken om dingen die er eigenlijk niet toe doen. Dingen waar je toch geen controle over hebt.
Soms heb je een afscheid nodig
Soms heb je een afscheid nodig om jezelf weer even wakker te schudden. Niet om bang te worden, maar om te leven. Juist nu.
